Σάββατο μεσημέρι και η μαμά ξυπνάει και είναι όλο χαρά γιατί επιτέλους έχει λιακάδα και θα μας πάνε λέει στο πάρκο για να έρθουμε σε επαφή με άλλα σκυλάκια. Μέχρι να πάρουμε όλοι πρωϊνό έχει αρχίσει και μαζεύει σύννεφα. Μέχρι να μας φορτώσουν στο αμάξι έχει αρχίσει και ψιχαλίζει αλλά δεν το βάζουνε κάτω. Μέχρι να φτάσουμε στο πάρκο ρίχνει καρέκλες πλέον. Έτσι καταλήγουμε για καφέ.
Ο Λέων δηλαδή, που πήρε φραπέ
To θαύμα της άτιμης τεχνολογίας με καθυστέρησε από το να σας μεταφέρω τα νέα της θρυλικής πρώτης εξόδου μου από το σπίτι.
| Ο καιρός βοήθησε κι έτσι η μαμά με φόρτωσε στο σκούτερ να πάμε στη συνάντηση του Stray στο coffecatz.Σε όλη την Αττική οδό γαύγιζα σε κάτι μεταλλικά κουτιά που τρέχανε γύρω μας αλλά δε φαινόντουσαν να τρομάζουν. Εγώ όμως συνέχιζα να γαυγίζω γιατί τη βρίσκω με αυτή μου την παλιοσυνήθεια. |  |
Το παρακάτω κείμενο το βρήκα στο ίντερνετ και το μετέφρασα,
δε σας κρύβω με μεγάλη δυσκολία, γιατί είναι πολύ συγκινητικό
Δεν θυμάμαι πολλά από τo μέρος που γεννήθηκα. Ήταν στριμωγμένα και σκοτεινά, και δεν μας παίξανε ποτέ άνθρωποι. Θυμάμαι τη Μαμά και τη μαλακή της γούνα, αλλά ήταν συχνά άρρωστη και πολύ λεπτή. Μετά βίας είχε λίγο γάλα για μένα και τα αδέρφια μου. Θυμάμαι πολλά από αυτά να πεθαίνουν και μου λείπουν τόσο.
Mετά από όλα αυτά τα σκυλάκια που συνάντησα στη Σκυλίσια Μέρα δεν περίμενα ότι θα έβλεπα κι άλλο. Και μάλιστα μου το κουβαλήσανε και σπίτι.
Δε με πείραξε όμως γιατί σύντομα αποδείχτηκε ότι θα με βοηθήσει να γκρεμίσουμε το σπίτι. Ή μάλλον εγώ θα τη βοηθήσω να γκρεμίσει το σπίτι γιατί παρόλο που είναι μια σταλιά είναι διαολάκι. Κλέβει πιο πολλές κάλτσες από μένα, σκαρφαλώνει παντού και παλεύει σαν άντρας! Αν κατάφερνα να της φάω και το φαί τι καλά που θα’τανε… 
Την αφήνω να κοιμάται στη φωλιά μου και συχνά ξαπλώνουμε και μαζί.
Συνέχεια…
Γειά σας! Είμαι η Μπλου. Αποφάσισα να γράψω εγώ στο λεύκωμα γιατί ο Λέων δυό βδομάδες τώρα είναι τόσο ενθουσιασμένος που όλη μέρα τρέχει πάνω-κάτω και παίζει.
Γεννήθηκα στη Σκωτία πρίν 2 και κάτι μήνες και είμαι Border Collie. (Kόλλευ των Συνόρων).
Μαζί μου γεννήθηκαν και άλλα 8 σκυλάκια, αρσενικά, θηλυκά, γαλανομάτικα, καστανομάτικα σε όλους τους πιθανούς χρωματισμούς.
Πέρναγα καταπληκτικά! 
Όλη μέρα κοιμόμουνα και ξύπναγα μόνο για να φάω και να παίξω.
Ήθελα πολύ να πάω κι εγώ στη σκυλίσια μέρα γιατί ήξερα ότι θα βρω πολλά σκυλάκια εκεί να παίξω κι εμείς τα σκυλιά δεν κοιτάμε αν τα άλλα είναι ράτσας ή όχι. Με όλα κάνουμε τρελό παιχνίδι!
Ευτυχώς ήρθε ένας καλός κύριος και μας μάζεψε, εμένα και τη μαμά, και μιλιά δεν είπε για τις
λασπωμένες πατουσιές που έκανα στο πίσω κάθισμα.
Την περισσότερη ώρα άραξα στον πάγκο του Stray.
Γνώρισα την περίφημη Κολάζ, το πιο γνήσιο ημίαιμο σκυλάκι, κι ακόμη δεν
μπορώ να καταλάβω πως έχασε την πρωτιά στον διαγωνισμό των ημίαιμων.
Συνέχεια…
Θυμάστε που είχα πει ότι είχα κρατήσει κρυφή την εκδρομή στις Σέρρες; Ε, ξαναπήγα! Την πρώτη φορά ήμουν μικρούλης, μόνο 2 μηνών.
Έχει πολλά αδέσποτα στο γύρω χώρο αν και υπάρχει κυνοκομείο κοντά. Προφανώς, επειδή είναι ακριβώς έξω από την πόλη σε ένα μεγάλο δημοτικό χώρο με πάρκα, γήπεδα και πράσινο, τους είναι βολικό να τα παρατάνε εκεί. Και η μικρή Ντουκάτι εκεί βρέθηκε.
Συνέχεια…
Μέχρι να σας πω τι άλλα τράβηξα μέχρι σήμερα, θα σας δείξω πως περνάω τις ώρες μου στο σπίτι. Το βιντεάκι είναι ήδη δύο μηνών, αλλά δεν έχει αλλάξει και τίποτα στην καθημερινότητά μας. Εξακολουθώ να βασανίζω τον Ρένο όποτε βρω ευκαιρία, παρολαυτά εξακολουθεί να έρχεται να μου τριφτεί, απλά έχω ψηλώσει κι άλλο. Τον λατρεύω τον αδερφούλη μου.
Ξέρω, άργησα να σας πω τι κάναμε μετά αλλά δεν έχω κάτσει και καθόλου ο άμοιρος.
Μαζέψαμε και αδειάσαμε την όμορφη καβάτζα μας λοιπόν, για τους επόμενους νοικάρηδες.
Συνέχεια…
