Ο Ρένος (εκ του R1) βρέθηκε σε μια κούτα με κουτάβια όταν ήταν κι αυτός μωρό, μόνο που δεν ήταν σκύλος.  Δεν μας είχε δαγκώσει ποτέ, δεν είχε βγάλει νύχια ποτέ. Το πολύ - πολύ να έδινε καμιά σφαλιάρα χωρίς νύχια για συμμόρφωση των σκυλιών. Δεν ανέβαινε σε τραπέζια, δε πείραζε φαγητά, δε γρατζούναγε τα έπιπλα. Μας συνόδευε στη σκυλοβόλτες. Όταν άκουγε τα μηχανάκια μας, έτρεχε να μας υποδεχτεί. Απλά έμοιαζε με γάτο. Τον καλύτερο γάτο που μπορούσε ποτέ να υπάρξει. Πολύ σοφότερο από όλους μας.

Τα σκυλιά μας χάσανε τον αρχηγό της αγέλης τους. H Μπλού τον είχε θεό και τον έγλυφε πάντα μέχρι τελικής πτώσης. Ο Λέων δεχότανε με ευχαρίστηση τις δυνατές μουσουδιές του.  Παίζανε και κοιμόντουσαν μαζί.  Τον Ρένο τον χτύπησε αυτοκίνητο στα 7 του χρόνια. Δεν έζησε όσο θα μπορούσε να ζήσει ένα υγιές γατί. Έζησε όμως ευτυχισμένος. Στα δύο τελευταία του χρόνια έμαθε να πηδάει μάντρες, να σκαρφαλώνει σε δέντρα, να ξύνει τα νύχια του σε κορμούς, να βολτάρει έξω με τα σκυλιά μας και να υπερασπίζεται τον χώρο του.

Εμείς χάσαμε ένα γατούλη μοναδικό και προσπαθούμε να μάθουμε να ζούμε χωρίς αυτόν.

Ρενάκο, σε αγαπήσαμε και μας έμαθες πολλά. Φαντάζομαι θα περνάς υπέροχα αν έχεις βρει το φιλαράκι σου τον ΚαΤεΜ. Αντίο, αν και θα είσαι μέσα μας για πάντα.