of the rest of my life!

Σήμερα ήρθε ένα ζευγάρι στη στάνη και πλησίασε στο θάμνο που κρυβόμουν με τα αδερφάκια μου. Μας πιάσανε ένα-ένα και μας κοιτάγανε κι ας προσπαθούσαμε να κρυφτούμε πιο βαθιά.

Ο Κολοβός είπανε, είχε το πιο μεγάλο κεφάλι. Διαλέξανε εμένα τελικά αφού συζητήσανε μεταξύ τους. Τους άρεσε το χρώμα μου και τα μάτια μου νομίζω. Με σηκώσανε ψηλά και με πήρανε αγκαλιά και πήγανε στον Τσοπάνη

Έπειτα με βάλανε στο αμάξι. Δεν έδειξα να φοβάμαι καθόλου αλλά πρώτη φορά απομακρυνόμουν από τα αδερφάκια μου και η καρδούλα μου μόνο ξέρω πόσο ανησυχούσα. Ευτυχώς δεν ανακατεύτηκα γιατί έμεινα τουλάχιστον δύο ώρες στο κινούμενο αυτοκίνητο.

Άκουσα να λένε ότι δε θα με παίρνανε γιατί ήμουν μόνο 30 ημερών, αλλά με είχανε μακριά από τη μαμά μου που ήταν δεμένη και αυτό δεν ήταν καλό για τη διαγωγή μου. Επιπλέον στην διπλανή γέννα που ήταν περίπου 2 μηνών είδαν δύο άρρωστα κουταβάκια και ανησυχήσανε μήπως αρρωστήσω κι εγώ μέχρι να μεγαλώσω και ότι δε με προσέχανε όπως θα έπρεπε εκεί.

Με κοιτάγανε συνέχεια από ψηλά και λέγανε πόσο βρώμικος ήμουν. Εγώ τους κοίταγα θαρραλέα κατάματα αλλά μέσα στο μικρό μου μυαλουδάκι προσπαθούσα να καταλάβω τι συμβαίνει.

Κάποια στιγμή επιτέλους βγήκαμε από το αμάξι, με ξαναπήρανε αγκαλιά και με βάλανε μέσα στο σπίτι τους. Μου είχαν ήδη ετοιμάσει ένα μεταλλικό πάρκο, ειδικό για σκύλους λέει, και μέσα είχανε βάλει μια φωλιά, μια κουβέρτα, γάλα, ένα λούτρινο κουνελάκι και μια άσπρη πάνα για να λερώσω.

Λίγο μετά άρχισε η ταλαιπωρία. Στεγνό μπάνιο με αφρό, βούρτσισμα κλπ. Μου βρήκανε και 3 ψύλλους και δεν φαινόντουσαν ιδιαίτερα χαρούμενοι.

Ήρθαν και κάτι φίλοι τους να με δούνε.

Το βράδυ δεν κρατήθηκα άλλο και έσπασα. Έβαλα τα κλάματα. Φοβόμουν μόνο μου, μακριά από τα αδερφάκια μου. Δεν ήξερα αν θα τους ξαναδώ. Θα τους θυμάμαι άραγε αν μείνω εδώ για πάντα; Τελικά, σκαρφάλωσα στον κούνελο και κοιμήθηκα. Από εκείνο το βράδυ έγινε ο αγαπημένος μου φίλος.