Στη δική μας φύση. Εκεί που έπρεπε να είμαστε, στα βούνα και στα πρόβατα. Όχι ότι μας πειράζει ο καναπές. Έτσι μεγαλώσαμε και κακομάθαμε.

Οι γονείς αποφάσισαν να μας πάρουν μια βδομάδα στην ορεινή Αρκαδία. Μείναμε σε ένα χωριό που λέγεται Ελληνικό αλλά κάθε μέρα  κάναμε εκδρομές στην περιοχή.

Μάθαμε τι σημαίνει βόλτα στο βουνό

και τι υπέροχη αίσθηση είναι να καλπάζεις στη φύση.

Αναπνεύσαμε καθαρό αέρα στο υψόμετρο

Παίξαμε με τους γονείς

Μάθαμε να φέρνουμε και ξύλα, όχι μόνο μπαλάκια. Αν και η μαμά λέει ότι είναι επικίνδυνο.

Γευτήκαμε και λίγο χιονάκι.

Κολυμπήσαμε στον Λούσιο χωρίς να μασάμε από κρύο.

Καταπολεμήσαμε τη φαγούρα

Αλλά και τη δίψα. Ο μπαμπάς μας έσπαγε τον πάγο για να πιούμε λίγο νεράκι.

Και το βράδυ κοιμόμασταν αγκαλιά, κουρασμένα, σα πουλάκια, σε ένα όμορφο στούντιο.

Νομίζω και οι γονείς μας το ευχαριστήθηκαν γιατί τώρα μας πηγαίνουν τα σαββατοκύριακα στο βουνό για βόλτα. Αν κι έχουμε εκτραφεί εγώ για να φυλάω κοπάδια και η Μπλου για να τα κατευθύνει, ζούμε σα σκυλιά της πόλης. Δε λέω καλός ο κήπος, αλλά οι εβδομαδιαίες βουνοβόλτες είναι όλα τα λεφτά.