Ούτε για την άλλη μας εκδρομή στην Πάρνηθα σας έχω πει, κι ας ήταν τη Καθαρή Δευτέρα.

Μας μπουντρούμιασαν τη γνωστή παρέα (Λέων, Μπλου, Μπρούνο, Λώρα) σε δύο αυτοκίνητα και βαλθήκαμε να ανηφορίζουμε ένα βουνό μαζί με πολύ-πολύ άλλο κόσμο. Μα τι κάνουν όλοι εδώ πάνω;

«Μπαμπά καλά πάμε από εδώ;»

«Εγώ θα σου πω από που θα πάμε μπαμπά.»

«Μαμά, νομίζω ότι χαθήκαμε»

Μάταια προσπαθούσανε να πετάξουνε τον αητό.

«Μήπως θέλουνε να τους πάω αυτό το κίτρινο πράγμα;»

«Να το πάλι το κίτρινο καρούλι!»

«Μου φαίνεται ότι πρέπει να το πιάσω;»

«Θα μου το πετάξεις να το ξαναπιάσω;»

Τελικά, δεν καταφέρανε και πολλά πράγματα…

Εμείς την βόλτα μας την κάναμε πάντως.

Κάτσαμε μέχρι που σουρούπωσε και περίμενα τον μπαμπά να μαζέψει καλούμπα και αητό από δέντρα και θάμνους.

Με έπιασε λίγο κατάθλιψη με όλα τα σκουπίδια που αφήσανε οι άνθρωποι γύρω. Ωραίες οι βόλτες στο δάσος αλλά μια μέρα δε θα βρούμε το δάσος.