6 μέρες στον παράδεισο.
Στο μυαλό μου η ετοιμασία γινόταν για μήνες κι επιτέλους το πολυπόθητο ταξίδι έγινε πραγματικότητα. Εγώ και η Μπλου σε πενθήμερο σεμινάριο agility στη Σλοβενία με τη Silvia Trkman. 10 φορές πρωταθλήτρια Σλοβενίας με 3 διαφορετικά σκυλιά, 12 φορές μέλος της παγκόσμιας ομάδας με 4 σκυλιά και 2 φορές World Champion.
Κάναμε τις απαραίτητες διαδικασίες για τη σκυλίσια μεταφορά. Δηλαδή πήραμε πληροφορίες για το τι προβλήματα ενδεχομένως να αντιμετωπίσουμε στα σύνορα και αναγκαστήκαμε να κάνουμε εμβόλια και αντιλυσσικό παράλληλα με τις αμπούλες μας. Μια συμβουλή ήταν να περνάμε τα σύνορα μέρα ώστε να υπάρχει κτηνίατρος κι επίσης να έχουμε ακόμα και το drontal περασμένο στο διαβατήριο. Ευτυχώς δε χρειάστηκε τίποτα καθώς ουδέποτε κανείς ασχολήθηκε με το ότι κουβαλάμε ένα σκύλο, κι ας περάσαμε 4 σύνορα επί 2 φορές.

Με πρόγραμμα να κάνουμε περίπου 600 χλμ κάθε μέρα, σε 3 μέρες θα ήμασταν εκεί. Πρώτη στάση με διανυκτέρευση ήταν στις Σέρρες σε ξενοδοχείο που τιμούμε συχνά.

Το πρωϊ κάναμε μια όμορφη βόλτα στο πάρκο που απείχε μόλις 5 λεπτά, για τις ανάγκες μας αλλά κυρίως για να παίξουμε και να εκτονωθούμε.

και γιατί όχι, να δροσιστούμε κιόλας, καθώς η Μπλου ανακάλυψε τη δική της προσωπική πισίνα.

‘Ο,τι έχω βγάλει δίπλωμα αυτοκινήτου, το χω πάρει και 4 φορές μέσα στην Αθήνα και ξαφνικά βρίσκομαι να οδηγάω για τα σύνορα της FYROM. Εκεί πιο πολύ νοιάστηκαν για το τι άλλο κουβαλάμε παρά για τη σκύλα, την οποία καλού-κακού είχα βάλει στο crate να μη πολυφαίνεται. Αυτή ήταν και η μοναδική φορά που μπήκε στο crate σε όλο το ταξίδι. Το αμάξι μας ήταν ολίγον τιγκαρισμένο με αποσκευές για 11 μέρες, 2 ποδήλατα σε τεύχη, dogbag, τέντα, καρεκλίτσες, laptop, σκυλοτρόφη κ.α. Παρολαυτά, η Μπλου είχε στη διάθεση της τα 2/3 του πίσω καθίσματος (και μια παράλογη επιθυμία να κάτσει στα πόδια του συνοδηγού).

Click this bar to view the full image.

Στην πρώτη στάση για βενζίνη, η Μπλου υποδέχτηκε το ξένο έδαφος με το δικό της τρόπο.

Εκεί η βενζίνη ήταν φτηνότερη από οπουδήποτε αλλού γι αυτό και φροντίσαμε να φουλάρουμε εκεί και στην επιστροφή.

Στη Σερβία οι δρόμοι ήταν σαφώς καλύτεροι και οι διαδρομές πιο πράσινες. Δίπλα στα βενζινάδικα έβρισκες τα καλύτερα σημεία για ξεμούδιασμα.

Νερό βάλαμε. Αέρα;

Όταν διανύεις 5 χώρες, στις στάσεις πρέπει να ξεμουδιάζεις και να εκτονώνεις τα αποθέματα ενέργειας σε κάθε ευκαιρία.

Το βράδυ μας βρήκε στο Βελιγράδι για διανυκτέρευση. Στο ξενοδοχείο αυτό μας είχαν πει ότι δέχονται σκυλιά μέχρι 15 κιλά αλλά λέγοντας ότι είναι σκύλος εκπαιδεύτριας, δεν ακούγεται και δε θα τον καταλάβουν, μας κάνανε την κράτηση. Μετά την απαραίτητη πρωινή μας γυμναστική συνεχίσαμε το ταξίδι μας προς Κροατία.

Καταπληκτικοί δρόμοι με όριο στα 130 χλμ/ω. Καθώς αυτά τα κράτη είναι πέρασμα, τα περισσότερα αυτοκίνητα που συναντούσαμε ήταν άλλων χωρών.

Καφεδάκι μετά σκύλου. Καλά εκεί δε πίνουν κρύο καφέ, shake ήτανε!

Click this bar to view the original image of 800x600px.

Τρίτη μέρα και είμαστε πλέον στη μαγευτική Σλοβενία η οποία είχε το ίδιο αξιόλογους δρόμους και όρια. Πληθυσμός δύο εκατομμυρίων κατοίκων σε όλη τη χώρα. Με εξαίρεση την πρωτεύουσα, όλες οι πόλεις/χωριά εκτός ήταν σε καταπράσινο περιβάλλον με σπιτάκια ενός ή δύο επιπέδων, όλα με κεραμοσκεπές. Κάτι έχουμε κάνει πολύ λάθος…

Click this bar to view the original image of 800x598px.

Το ‘ξενοδοχείο’ που μας είχε κλείσει η εκπαιδεύτριά μας ήταν απογοητευτικό Φτιαγμένο από ISOBOX με υπερβολικά μικρά δωμάτια κι απίστευτη ζέστη. Τακτοποίησα τα πράγματα κυρίως για να πείσω τον εαυτό μου ότι θα μείνω εκεί, έκανα μπάνιο γιατί έσταζες με το που έμπαινες και κάτσαμε έξω. Έχοντας αφήσει ανοιχτό το a/c για 5 ώρες έχει φτάσει 8μισι το απόγευμα. Έχουμε συναρμολογήσει τα ποδήλατα για βόλτα και πηγαίνω να αφήσω τη Μπλου στο δωμάτιο καθώς η διαδρομή θα ήταν εξερευνητική και μεγάλη για να μας ακολουθήσει. Παρόλο που ο ήλιος έχει σχεδόν πέσει, η θερμοκρασία στο δωμάτιο εξακολουθεί και είναι ανυπόφορη. Της βρέχω κοιλίτσα και πατούσες, τη βάζω να ξαπλώσει σε βρεγμένη πετσέτα αλλά τη βλέπω να συνεχίζει να υποφέρει. Δεν τολμώ να την αφήσω ούτε για 5 λεπτά και να φύγω. Ακυρώνουμε τη βόλτα και το δωμάτιο και βγαίνουμε προς αναζήτηση πιο φυσιολογικού δωματίου.
Ευτυχώς βρίσκουμε δωμάτιο (σχεδόν στα διπλάσια λεφτά) όπου όμως το a/c δούλευε και σε 10’ είχαμε τέλεια θερμοκρασία και εξαιρετική διαδικτυακή ταχύτητα. Επίσης, αφού διαβεβαιώσαμε για τον εξαιρετικό χαρακτήρα του σκύλου μας, τον δέχτηκαν μαζί με τα ποδήλατα. Χαλάλι.

Το επόμενο πρωί είμαστε στο θρανίο μας. Δηλαδή στο Lolabuland της Σίλβια, 10 λεπτά από το ξενοδοχείο μας, μέσω εθνικής. Η τέντα είναι απαραίτητη καθώς η θερμοκρασία ξεπερνάει τους 30 βαθμούς.

Το όνειρο μας ξετυλίγεται σε πραγματικότητα. Η Σίλβια μετά από λίγη θεωρία μας εξηγεί τη διαδρομή που θα πρέπει να ακολουθήσουμε στον στίβο. Την κάνουμε χωρίς τα σκυλιά και μετά μπαίνουμε ανά ομάδα μεγέθους, μας καθοδηγεί, διορθώνει και συμβουλεύει. Μετά διαφοροποιείται η διαδρομή κι επαναλαμβάνεται η διαδικασία. Έχουμε διάλειμμα για μιάμιση ώρα όπου οι περισσότεροι παραγγέλνουμε να φάμε. Μετά κάνουμε κάποιες ασκήσεις που βοηθούν τα σκυλιά στο agility. To απόγευμα τελειώνουμε με διάφορα τρικς. Αυτό ήταν περίπου το πρόγραμμα κάθε μέρα. Μετά από κάθε είσοδο στον στίβο ακολουθούσε μπανάκι της Μπλου με το λάστιχο. Ενώ η μικρή μου απεχθάνεται το μπάνιο, έμαθε να στέκεται πρόθυμα για ντουζάκι καθώς ανακάλυψε πόσο δροσιστικό είναι μετά από άσκηση. Το καθιερώσουμε και στο σπίτι πλέον αφού το απολαμβάνει.

Στην αρχή, οι διαδρομές και ο χειρισμός μου φάνηκαν πολύ δύσκολα. Εξήγησα στη Σίλβια το επίπεδο της Ελλάδας στο agility ώστε να μπορούμε να συννενοηθούμε. Εδώ περνάς τα εμπόδια και κάτι έκανες… Ευτυχώς που είχαμε δουλέψει λίγο παραπάνω οι δυο μας στο agility και μας βοήθησαν και οι γνώσεις dog dancing και κόλπων. Οι 3 πρώτες μέρες ήταν δύσκολες και μπερδευόμουν αλλά μετά άρχισα να το διασκεδάζω και να το απολαμβάνω. Η μικρή μου ευτυχώς ανταποκρίθηκε γρήγορα στην αλλαγή του χειρισμού. Εγώ πάλι πήρα καλές κριτικές καθώς η Σίλβια μου είπε ότι άλλοι ούτε μετά από χρόνια προπόνησης δεν κάνουν τόσο καλό χειρισμό και πήρα τα πάνω μου.
Μια μέρα κάναμε και τη διαδρομή που στο παγκόσμιο κοβόντουσαν σωρηδόν τα σκυλιά και την καταφέραμε!
Τα σκυλιά εκεί ήταν διαφόρων επιπέδων και φυλών. Τα περισσότερα είχαν ήδη διαγωνιστεί και τα μισά περίπου ήταν border collies, όπως ήταν αναμενόμενο. Μόνο μια Σλοβένα 17χρονη πιτσιρίκα ήταν στην τάξη μου. Όλοι οι άλλοι είχαν έρθει από άλλες χώρες: Γερμανία, Αυστρία, Δανία, Σουηδία, Εσθονία, Γαλλία και ήταν πιο έμπειροι χειριστές.

Ήταν μια υπέροχη εμπειρία να βρίσκομαι ανάμεσα σε τόσους κυνόφιλους με υψηλά εκπαιδευμένα σκυλιά. Αυτοί δε φοβούνται να πάρουν σκύλο από εργασιακές γραμμές αλλά το επιδιώκουν. Έκανα αρκετές παρέες, ανταλλαγή απόψεων και πληροφοριών κι ελπίζω να ξανασυναντηθώ με κάποιους στον στίβο.

Click this bar to view the original image of 800x532px.

Από την άλλη… πολύ γαύγισμα κι έπρεπε να έχω το νου μου τη λυτή μου μικρή καθώς αρκετά σκυλιά δεν ήταν φιλικά. Εκεί εκτίμησα πόσο καλός σκύλος και παρεξηγημένος από μένα είναι τελικά ο Λέοντας τον οποίο δεν είχα πάρει μαζί. Άρτια εκπαιδευμένα σκυλιά με αρκετή διάθεση να αρπαχτούν με ότι βρισκόταν κοντά.

Με τη Μπλου πάλι αισθάνθηκα πολύ τυχερός ιδιοκτήτης. Περάσαμε απροβλημάτιστα πολύωρο, πολυήμερο ταξίδι, είχε άνεση σε αλλεπάλληλες αλλαγές καταστάσεων και ξενοδοχείων, απόλυτη υπακοή και προθυμία τόσο στο σεμινάριο όσο και στη καθημερινότητα.  Κάθε απόγευμα ήταν τόσο κουρασμένη που κοιμόταν μέχρι την επόμενη μέρα, με διακοπή για τη βραδινή βόλτα. Ένα πραγματικά ευτυχισμένο border collie!

Ε, να μην το πας και για ψώνια τόσο καλό που ήτανε;

Μας έδωσε κι ένα εκπτωτικό κουπόνι η Σίλβια που το τιμήσαμε δεόντως.

Ήμασταν πολύ τυχεροί γιατί την επόμενη που τελείωσε το σεμινάριο, η Σίλβια και κάποιοι συμμαθητές μας τρέχανε σε αγώνα σε μια πόλη κοντά στην Τεργέστη. Δεν το πολυσκεφτήκαμε να κάνουμε άλλα 300 χλμ για να ζήσουμε αυτήν τη μοναδική για μας εμπειρία.

Επιπλέον η Μπλου είχε την ευκαιρία να κάνει το μπανάκι της.

Άλλα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση στη χώρα ήταν η δραστηριοποίηση στη χορτοφαγία όπου έβρισκες ακόμα και 24ωρο κατάστημα να φας,

και τα άπειρα ποδήλατα μέσα στην πόλη (είχαν μέχρι και φανάρια για ποδήλατα και αστυνομικούς ποδηλάτες).

Το agility είναι πιο δύσκολο και τεχνικό απ’ ότι φαίνεται. Πρέπει να μπορείς να αλλάζεις γρήγορα την κατεύθυνση του σκύλου, να επιλέγει το σωστό εμπόδιο από τη σωστή πλευρά. Όπως μας έλεγε και η Σίλβια, υπάρχουν πολλές λάθος διαδρομές και μόνο μια σωστή. Πρέπει να του υποδεικνύεις τον τρόπο που θα κάνει ένα άλμα και πόσο κοντά ή μακρυά θα πρέπει να προσγειωθεί για να κερδίσεις χρόνο, μέχρι και πιθανόν τον δρασκελισμό του σε κάποια εμπόδια ώστε να μη χάνεις τις επαφές.  Και όλα αυτά στον ταχύτερο χρόνο βέβαια, οπότε πρέπει να φροντίζεις να είσαι συνεχώς στο βέλτιστο σημείο για να το κατευθύνεις. Ακριβώς αυτός ο βαθμός δυσκολίας μας έκανε να το αγαπήσουμε περισσότερο και να προσπαθήσουμε να εξελιχθούμε.